Ruhsuz Adamlar
Sabahın körü. Daha güneş bile utanmış, tam doğmamış. Ben çoktan uyanmışım. Uyanmak değil de, uyuyamamışım aslında. Bir öfkeyle, bir tiksintiyle geldim şu çay ocağına. Demlik fokur fokur kaynıyor, çaycı ocağın başında sessiz. Ama masalarda oturanlar sessiz değil. Hiç de değil. İşçi takımı… Kimisinin elinde tespih, kimisinin cebinde iPhone, kimisinin gözlerinde kadın. Konuşmalar fısıltı gibi ama ne dedikleri belli: “Dün akşam gördün mü story’yi? Nasıl kafayı çekmiş… O kız aslında şeymiş…" Kafamda tek bir cümle dolanıyor: "Amele olmak insanlıktan çıkmak mı demek ulan?" Hayır. İşçilik onurlu bir şey. Ama senin beynin 1950 modelse, elinle taş taşıman beni etkilemez. Çünkü senin taşıdığın en ağır yük cehaletin. Gülümsüyorlar birbirlerine, ama her biri fırsat kollayan bir avcı. Kadın gördü mü dili dışarıda. Kendi kızını “namus” diye eve kilitliyor, başkasının kızına story’den kalp gönderiyor. "Allah büyük," diyor biri. Ama maaşı azaldı mı devletin anasını küfürle do...